کاهش نرخ چاقی و دیابت در محله هایی با امکان پیاده روی بیشتر
24 مه 2016- بر اساس مطالعه ی جدید محققان کانادایی مشخص گردید که در محلات شهری انتاریو در کانادا که دارای مکانهای بیشتری برای فعالیت عابرین پیاده هستند، شیوع اضافه وزن، چاقی و بروز دیابت بین سالهای 2001 تا 2012 کاهش یافته است. نتایج این تحقیق در مجله ی JAMA(24 مه شماره ی 31) منتشر شد.
افزایش جهانی چاقی یک مشکل عمده ی بهداشتی است یکی از روشهای کاهش چاقی رژیم غذایی و ورزش است که مورد توجه متخصصان بهداشت عمومی و برنامه ریزان شهری قرار گرفته است.
طراحی مجدد محیط زندگی برای ارائه ی فرصتهای بیشتر برای فعالیت بدنی کافی و تغذیه سالم از جمله اهداف مهم در مبارزه با چاقی و دیابت محسوب می شود. مناطقی با امکان فعالیت برای عابرین پیاده ( محلاتی با تراکم جمعیت بالا که دارای تعداد زیادی مقاصد داخل محله ای است و فواصل بین مناطق مسکونی آن قابل پیاده روی می باشد و خیابانها به خوبی به هم متصل هستنند) که مشخصه ی آن افزایش میزان پیاده روی و دوچرخه سواری برای حمل و نقل و کاهش میزان استفاده از خودرو است، بر کاهش نرخ چاقی تأثیر می گذارند.
محققان با بررسی محله های شهری قابل پیاده روی دریافتند که رشد اضافه وزن، چاقی و دیابت در این محله ها نسبت به محله هایی با امکانات کمتر برای پیاده روی آهسته تر بوده است.
محققان از اطلاعات مراقبت سالانه ی بهداشت استان(3 میلیون نفردرسال) و نظرسنجی دوسالانه ی انجمن سلامت کانادا (5500 نفر در هر چرخه) برای بزرگسالان 30 تا 64 ساله ی ساکن شهرهای جنوبی استان انتاریو استفاده کردند.
قابلیت و امکان پیاده روی در محلات با استفاده از یک شاخص معتبر که شامل 4 جزء هم اهمیت بودند اندازه گیری گردید، این 4 شاخص عبارتند از: تراکم جمعیت ، تراکم مناطق مسکونی، مقاصد قابل پیاده روی (فروشگاه های خرده فروشی و سرویس هایی نظیر کتابخانه ، بانک مراکز اجتماعی و مدرسه که با ده دقیقه پیاده روی قابل دسترسی باشند) و در نهایت اتصال خیابانها به یکدیگر .
محله ها بر اساس این 4 معیار به 5 محله از نظر امکان پیاده روی تقسیم بندی شدند: منطقه ی 1 که درآن پایین ترین امکان پیاده روی وجود داشت و منطقه ی 5 که بالاترین امکان پیاده روی برای افراد ساکن آن طراحی شده بود.
بطور کلی 8777 محله در این مطالعه مورد بررسی قرارگرفت. در سال 2001، شیوع تنظیم شده ی اضافه وزن و چاقی در منطقه ی 5 در مقابل منطقه ی 1 (43 درصد درمقابل 54 درصد) کمتر بود. بین سالهای 2001 تا 2012 شیوع چاقی و اضافه وزن در محلاتی با امکانات کم پیاده روی، افزایش یافت درحالیکه نرخ چاقی و اضافه وزن درمحلات دارای بالاترین امکان پیاده روی، تغییر چشمگیری نکرد.
درسال 2001 شیوع تنظیم شده ی دیابت درمنطقه ی 5 کمتر از سایر مناطق بود و تا سال 2012 کاهش یافت. درمقابل شیوع دیابت در مناطقی با امکان پیاده روی کمتر تغییر قابل توجهی نداشت.
نرخ پیاده روی یا دو چرخه سواری، استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی درمنطقه ی 5 نسبت به منطقه ی 1 بطور قابل توجهی بالاتر بود و استفاده از خودرو در هر زمان در منطقه ی 5 نسبت به منطقه ی 1 کمتر بود، هر چند فرکانس پیاده روی و دوچرخه سواری روزانه درفاصله ی سالهای 2001 تا 2011 در مناطقی با قابلیت پیاده روی بالا تنها به میزان متوسطی افزایش یافته بود. الگوی فعالیت بدنی در اوقات فراغت، تغذیه و کشیدن سیگار با امکان پیاده روی در محل سکونت تغییری نکرده و در طول زمان نسبتاً ثابت مانده بود.
نویسندگان مقاله خاطر نشان کردند که ماهیت اکولوژیک این یافته ها همراه با فقدان شواهد در مورد ارتباط افزایش فعالیت فیزیکی با طراحی مکانهایی با قابلیت بیشتر پیاده روی درمحله ها، نشان می دهد که به تحقیقات بیشتری برای ارزیابی رابطه ی علی و معلولی نیاز داریم.
تحریریه:آیا طراحی شهری مکانهای قابل پیاده روی می تواند درکاهش بیماریهای مرتبط با چاقی نقش داشته باشد؟
دکتر Rundleاز دانشگاه کلمبیا و دکتر Heymsfieldاز مرکزتحقیقات بیومدیکال پنینگتون درمورد یافته های این مطالعه درسرمقاله ی آن نظرات خود را اعلام کردند: یافته های این مطالعه، شواهد بیشتری را درمقیاس بزرگ و طولی در حمایت از این فرضیه که گزینه های طراحی شهری برای ترویج فعالیت های عابرین پیاده با تعامل بیشتر درحمل و نقل فعال (راه رفتن ودوچرخه سواری) ارتباط دارد، ارائه داده است که شیوع کمتر اضافه وزن و چاقی و کاهش بروز دیابت درسطح جامعه از نتایج آن است. این مطالعه سهم برجسته ای در تحقیقات پایه برای اطلاع رسانی درمورد طراحی شهری و سیاستهای بهداشتی دیابت برای سالهای آتی خواهد داشت.
منابع:
JAMA, 2016; 315 (20): 2211 DOI: 10.1001/jama.2016.5898
JAMA, 2016; 315 (20): 2175 DOI: 10.1001/jama.2016.5635
www.sciencedaily.com/releases/2016/05/160524124052.htm